Something is rotten in the state of Denmark

“Беларусы страцілі свабоды і заплацілі крывавую цану сталінскаму рэжыму, апынуўшыся ў СССР, але як нацыя выйгралі. Нацыянальнае адзінства ёсць адной з мэтаў нацыянальнага руху, побач з дасягненнем незалежнасці ў рамках уласнай дзяржавы. Таму ў якой бы форме ні адбывалася ўз’яднанне 1939 года, для беларусаў яно мела станоўчае значэнне.”

Вось так. Ні больш, ні менш: зіґ хайль, таварышы! Ня важна, што ў БССР галаштанныя ўсходнікі пухлі ад голаду. Тых, хто сам не здох, пастралялі ў 1930-я гг. Файна так. Дзякуй вам, браты мае з Усходу, за тое, што й прынесьлі такую ж ласку прыгнечаным народам ІІ Рэчы Пасплітае.  Цікава, які ў мяне можа быць супольны “нацыянальны інтарэс” з тымі, хто прыйшоў рабаваць і забіваць маіх суродзічаў???

Адмысловы бонус з Грушаўкі для тых, хто сумуе па маіх фотасэсіях аўтарства chu_chuh ;) Папраўдзе я зараз шмат думаю аб тым, што лёс наканаваў мне жыць у гэтым самым шызафрэнічным месцы Менску як раз у такі цікавы для мяне пэрыяд майго жыцьця, калі не засталося аніякае пэўнасьці ані ў чым, нават у самім сабе.



( follow me )

http://www.commonwealth.pl/

Цудоўная польская флэшка. Я ў захапленьні. Натуральна, што імкнуліся стварыць вобраз “эўраталеранцыі”, але паколькі гаворка ідзе аб гісторыі культуры, то Польшча (уважаючы спадчыну Рэчы Паспалітае) тут выглядае як сапраўдная шматкультурная Імпэрыя. Цікава чаму аніхто не паспрабаваў зрабіць нешта такое для Літвы/ВКЛ у гэтым годзе??..

Нешта зноў зусім я забыўся на сваю жжку. За апошні час шмат цікавага адбылося. Хаця збольшага за апошнія два месяцы акрамя бясконцае працы я ўсё больш паглыбляюся ў роспач. Я б не сказаў бы, што ў мяне здарылася нешта надзвычай непрыемнае, хутчэй нават наадварот. Можа я й вазьму сябе ў рукі нарэшце.

Зрабіў сабе тры тыдні таму звышрадыкальную манархічную тату на правае руцэ. Вельмі ўсьцешаны. Для мяне гэта ўжо сапраўды частка мае Веры. Mit Gott für Kaiser und Reich!
( Mit Gott für Kaiser und Reich )

Знайшоў нарэшце фота Касьцюшкавага помніку, аб якім мне распавядаў дзед (яму ён дужа падабаўся ў дзяцінстве). Мне нават мала верылі, што ён тамака ўвогуле быў.)) Пра яго ўласна нямногія ведаюць, але ён стаяў у самым цэнтры мястэчка (як відаць на фота). Ці вернецца ён туды калісьці замест гэтых страшэнных штучных шклоўска-бабруйскіх драўляных “гандлёвых радоў”?..

кн. Міхаіл Сьвятаполк-Мірскі на бальконі свайго замку

Дзед гэтым разам шмат распавядаў пра кн. Міхаіла Сьвятаполк-Мірскага. Раней я пра яго толькі крыху чытаў і чуў. Дзедавы расказ ажывіў фота князя, якое я ўпершыню пабачыў у вежавым музэі (а пасьля ў кнізе Калніна): высокі сівабароды стары мужчына з прыемнымі рысамі твару, у льняных нагавіцах і пільчаку (мусіць на фота ён у іх і ёсьць). Дзед казаў, што ён любіў гуляць гэтак па мястэчку й размаўляюць з рознымі людзьмі наўпрост, заходзіць на (вядомы ў нашым краі) мірскі кірмаш і рабіць пакункі самому (хаця хіба ў ягоным фальварку чаго не ставала?).

Не здарма гэта ён рэстаўраваў замак-руіну, уклаў туды столькі грошай... такі прыемны, такі дзіўны, такі свой, сапраўдны князь.

Мне ўжо цяжка зьвязаць Мір з Радзівіламі, а вось ягоны вобраз у мяне дакладна паўстае, калі я гуляю па ягоным адрэстаўраваным напаўразбураным парку, дзе яшчэ засталося колькі з тых ягоных унікальных пародаў дрэваў, якіх больш нідзе на Беларусі не сустрэнеш. Праўда я ўжо ніколі не ўбачу зьдзічэлых кустоў руж ягонага саду, якія я памятаю зь дзяцінства... У Міра ўжо ніколі не будзе такога князя. Гэта асабліва разумееш, калі бачыш сёньняшняю “рэстаўрацыю”. Князь Міхаіл памёр у 1938 г. Дзякуй богу, ён ужо не бачыў увесь гэты жах, што тутака быў пасьля пры немцах, саветах і сёньняшняе нібыта “нацыянальнае” ўладзе. На жаль хутка ўжо ня будзе й людзей, якія памяталі аб ім. А калі не будзе памяці то, што застанецца ад Міра, акрамя бабруйскае пліткі?..

Я ўжо адтуль амаль не вылажу.) Мне проста сумна тут. І людзі не цікавыя і злыя, і горад гэты (Менск). Спрачацца аб чымсьці насамрэч не цікава. І нешта пішыцца ўсё марудна. Неяк усё гэта не патрэбна мне зараз... Хутка ў Вільню мусіць, а пакуль буду на Карэліччыне. Колькі фотак мае любімае chu_chuh 


( яшчэ... )

Сёньня гуляў стомлены ўвечары зноў ля Грушаўкі. Шмат розных дзіўных думак ў галаве...

Пра радзіму
Я не зразумеў адразу, што гэта за пах, але ў галаву чамусьці адразу прыйшла Карэліччына. Для мяне гарадзкога жыхара гэта не дзіўна, што адразу не зразумеў. Сьмешна, але гэтак пахла сьвежаскошаная трава. Яшчэ Карэліччына пахне бульбай, рамонкамі і жалудамі.

Пра марціні
Гады тры таму перад усім алькаґолем я аддаваў перавагу марціні. Менавіта марціні я аднойчы згадаў, калі пачуў пах сена на Розе (вул. Р. Люксэмбурґ), у якім відаць быў (адкуль?) палын.

Пра фобіі
Нават страшна падумаць, што хаваецца ў менскае цемры, калі адключаюць ліхтары ўначы. А вы ведаеце?

Пра сьмерць
Адзінае аб чым бы я сумаваў, калі б ведаў, што хутка памру, - жнівеньскія рамонкі на пагорках Наваградчыны. Зрэшты, я б хацеў, каб мой прах застаўся пасьля там.

А. Татаренко «Для расправы над белорусами-"западниками" НКВД использовало немецкие концлагеря…»

Адзіны магчымы сцэнар рэалізацыі імпэрскае традыцыяналісцкае фэдэралізацыі й рэґіяналізацыі абшараў Усходняе Эўропы – найхутчэйшая інтэграцыя Беларусі ў хутка трансфармуемы Эўразьвяз. Менавіта зараз усё большую моц набіраюць рэґіяналісцкія рухі Гішпаніі, Францыі, Італіі, краінаў Бэнілюксу, Брытаніі, Нямеччыны. Паўстае ён на нашых вачох і на абшарах Паўночна-Ўсходняе Эўропы (жэмайты, закарпацкія русіны, сконцы, лапляндцы, латґалы). Гэта рух барацьбы за сваю адметнасьць, культурную самасьць, за Традыцыю, за права вырашаць свой лёс і кіраваць сваёй маёмасьцю, за мову й культуру, за экалёґію. З кожным годам прадстаўніцтва гэтых рухаў расьце ў эўрапарлямэнце. Эўрарэґіёны й эўрадыстрыкты, Norden і паўночнаэўрапейская глякалізацыя – вось новая рэальнасьць Эўропы. Нацыя зыходзяць туды, адкуль яны й зьявіліся – у Нябыт, сьвет фантазіяў. Гэтая новая Эўропа – імпэрская фэдэрацыя рэгіёнаў, новая AEIOU, у якое пачаснае месца мусіць заняць і супольнасьць Вялікалітвы.

Хай ґурлівы абзавуць мяне “эўраатлянтам”, наўрад ці гэта дадасьць больш фарбаў майму вобразу пагна-крыптакалініста оО ў іх вачох, але я сапраўды лічу гэта адзіным магчымым сцэнарам выратаваць Літоўскую Традыцыю й мясцовыя ідэнтычнасьці ад агрэсіўных формаў мясцовага нацыяналізму.

Ёнас Лаўрынавічус «Даўняя Літва» як чыннік цывілізацыйнай ідэнтычнасці сучасных беларусаў і літоўцаў

Колісь я пісаў пра веліч Бурґудзкага Дому. Натуральна, што іх кроў, што стала часткаю пакліканьня Габсбурґаў, а таксама ідэя Бурґундыі не зышла ў нябыт. Сваеасаблівая “ненацыяналістычная” іста “штучнае” Бэльґіі дала свае плады ў выглядзе рэнэсансу ідэі лучнасьці малых краінах і рэґіёнаў заможнае Рэйнскае зоны ў выглядзе Heel-Nederland, Усе-Нідэрляндаў (не блытайце з нацыяналістычным праектам флямандцаў “Вяліканідэрлядаў”, Groot-Nederland ці Dietsland), якія аб’яднаюць тры краіны Бэнілюксу (Бэльґія, Нідэрлянды, Люксэмбурґ) і флямандзкія землі Францыі, таксама ўсё Артуа й частку Пікардыі ў адзін дзяржаўны арганізм. Гэту ідэялёґію прапагандуе шэраг бэльгійскіх рухаў і выданьняў, найбольш уплывовыя зь якіх агульнабэльґійскі Werkgemeenschap de Lage Landen (Хаўрус Ніжніх краёў) і флямандзкі Deltastichting (Дэльта-Фонд) .
Дарэчы, цікава, што частка ультракансэрватараў зь Нідэрляндаў, што трымаюцца бурґундызму, таксама падзяляюць рэспубліканскія погляды, выступаючы за стварэньне рэспубліканскае фэдэрацыі краінаў Бэнілюксу. Гэта адсылае нас да гістарычных традыцыяў Рэспублікі Сямі Правінцыяў.
На мой погляд, гэта ідэялёґія магла б стаць пэўным прыкладам для тутэйшае літоўскасьці.

Як я зразумеў, гэта “новая” ідэя Латышонка - ўсяго толькі чарговая спроба стварыць гліняны падмурак для “калосу” беларускага нацыяналізму шляхом культывацыі аднае вельмі сумнеўнае маргінальнае правінцыйнае памежнае ідэнтычнасьці Літвы раньняга Новага часу (=“беларусцы”), як заўжды з адзінаю мэтаю – прыгнечаньнем й калянізацыяй усяго “негамагеннага”  ў сёньняшняе РБ: РБшнае частцы Літвы, Наваградчыны, Палесься, аскепкаў “літоўшчыны” Меншчыны, Панізоў’я... Усё гэта было ў пачатку ХХ ст., анічога новага. Нацыяналізм у найлепшых традыцыях пазамінулага стагодзьдзя. Толькі нічога не атрымаецца, бо гэтая “негамагенная пэрыфэрыя” культурна й духоўна мацнейшая за выраджаючыся “цэнтар” “беларусцаў”. Цікава, што да “манумэнтальнае” працы прыклаў руку гурлівы крыптагісторык А.Белы...

 

Файныя фоткі атрымалася by chu_chuh. Шклоўскага “гламуру” зусім ня бачна.

( яшчэ... )

PS Трэба тэрмінова зноў зьяжджаюць у Мірскае графства)

Карыкатура часоў Грамадзянскае вайны via sometrouble  и na_krau 

Сарматыя — гэта, безумоўна, ідэйная праайчына беларусаў, прынамсі праваслаўных (каталікі, як вядома, паходзяць з Рыму).

У Караляўцы аднавілі эпітафію пахаваных там кн. Багуслава і ягонае жонкі Ганны Радзівіл... Вось вам і “маскалі”. Вучыцеся, быдларусікі!

Цікава, чаму дацкая экспансія заўжды была скіраваная на Захад? За выняткам хіба, што сумніўных эпізодаў з хрысьціянізацыяй Эстляндыі, вельмі ўмоўным удзелам у Лівонскае вайне (з анэксіяй Эзэля), бясконцымі інтрыгамі вакол балтыцкага гандлю... й дацкімі факторыямі ў Бэнгальскае затоцы.

У маёй сяброўкі Вольгі ў адным з двух унікальных дамоў Міра ў стылі канструктывізму, пабудаваных ў 1940-я гг. з бэтонных блёкаў-пустакоў. Дом сапраўды незвычайнае архітэктуры для тагачаснага мястэчка, няхай нават такога шыкоўнага як Мір; гэтакі местачковы баўхаўз.) Інтэр’ер адпаведны. Фота by chu_chuh 

http://quiz.urm.lt/
Гггг, прыемна атрымоўваць такія навіны))) “Белорусь” пацешыла)